En tot twee maal toe,

kwam ik - in de drukte,

deze tegen:

 

De eerste keer werd ik er door A. op gewezen.

'Kijk', en ze wees naar de poster, 'zo mooi.'

We waren even stil en dachten na,

over het geschrevene.

 

De tweede keer zat ik in de trein - alleen,

en ik las de Dag. Weer het gedicht van

Zwagerman. Een glimlach.

 

 

Al een tijd geleden ging ik hier heen.

De sfeer, kleur, muziek, het verhaal ... het maakte veel indruk,

dat was te merken aan de stille reis naar huis.

 

Ook was ik hier te vinden:

broer J. moest met hen optreden.

Het was een benifitconcert, voor hen.

Ik danste, maar miste L.

Broer J. zong voor haar.

R. kreeg kippenvel. 

 

Op een zaterdagavond bracht de trein ons hier heen.
Aldaar hadden we een feestje en deden we hier een dansje.

 

Ik keek deze film, en ook deze.
Maar die laatste was omdat de videotheekman die dvd in dit hoesje had gestopt.

 

Na enige twijfel kocht ik deze. Oei! 
Ik heb ze al ingelopen..
 

Mijn mp4 liet heerlijke muziek en stemmen in mijn oren klinken.

Ik genoot vooral van hen samen.

 

Afgelopen zondag was ik nog hier.

Weer bewonderde ik broer J.

Ditmaal met hen.

De muziek was heerlijk.

En weer dansten we.

En weer miste ik L.

 

Vandaag kreeg ik een smsje van haar:

"(...) Heb zo'n zin om je weer te zien! Misschien kunnen we dan gaan shoppen voor dansschoenen?"

Zaterdag komt ze weer terug!

 

Ow, en ik dronk natuurlijk veel koffie.
Met R. Gezellig met z'n tweeën op de bank. Waaronder deze keer:

 

 

We haalden eerst de sleutel op. De trein bracht ons 's ochtends naar de stad waar niets boven gaat. Daar waren twee broers, een Canadese achternicht, koffie, broodjes ei met spek, tosti's en uiteraard muziek.

 

We bleven langer dan gepland: "we gaan ons niet aan een planning houden hoor! We doen lekker rustig aan".

Rond één uur namen we de trein richting Rotterdam. Met elk een oortje van mijn mp3 speler in, reden we van Noord naar Zuid. We stapten één keer over en namen in Rotterdam de metro richting Coolhaven. Twee minuten later staken we de sleutel in het slot. De koffie liep kort daarna.

 

R. zijn oog viel op een dvd. Die móesten we zien want daar had hij herinneringen aan. Ik keek de helft mee en typte daarna 'Rotterdam' in op Google.

 

's Avonds aten we heerlijk bij Dizzy - tip van broer H.  Het was gezellig druk, er was live muziek en op de tafel naast ons werden kikkerbillen geserveerd - deze werden uiteindelijk niet opgegeten: "Psychisch lukt het me níet om het op te eten", aldus de vrouw.

 

 

De volgende ochtend sliepen we uit, keken we nog een film - deze keer mijn keuze, aten we heel veel paaseitjes als ontbijt, zette ik thee en R. deed de koffie. We besloten nog een nacht te blijven, (we zouden eerst maar één nacht doen) en liepen 's middags in de zon langs het water.

 

We aten in de stad een chocoladebrownie, "Ach, nóg maar meer chocola!", "Het schijnt dat je geen pukkels krijgt van chocola...". R. dronk een cappuccino, ik een koffieverkeerd uit een soepkom.

Rond half vijf aten we ons ontbijt/lunch/vroeg diner en gingen we nog even langs de supermarkt.

 

's Avonds maakte R. twintig pannenkoeken, hadden we kritiek op Sophie Hilbrands haar interview met Alain Clark en zijn vader en lagen we vroeg op bed; R. met zijn lichaam van linksboven naar rechtsonder en ik in foetushouding, ("Hoe?", "Foetes!", R. lachte: "Feutushouding". "Nou, ik lig in foetushouding", zei ik met m'n knieën opgetrokken.) rechtsboven op het grote matras.

 

Toen de wekker ging besloten we de trein een uur later te nemen dan we eerst hadden besloten. We wasten kopjes af, vulden de paaseitjes bij, schreven een brief voor broer H., maakten de waterpijp schoon (ssst) vouwden de joggingbroeken op en legden die weer netjes in de kast en trokken om 12 uur de deur weer achter ons dicht.

 

Weer gingen we via Groningen. Daar stond broer H. ons op te wachten en gaven we de sleutel terug.

Daarna stapten we in de trein richting Leeuwarden. Vier uur na ons vertrek waren we weer thuis.

 

 

Dankje broer!

Donderdagochtend.

 

"Vanavond gaan we op stap!"

 

A. was verstandig:

"Nou, ík ga niet". Ze ging op wintersport de volgende dag.

N. wilde eigenlijk ook niet.

"Maar dan ben ik met alleen maar jongens!"

Reageerde ik enigszins sip.

 

's Avonds stuurde ik nog een hoopvol smsje naar M.

Het smsje dat ik van M. terug kreeg, vertelde me dat ze daar wel zin in had maar dat ze zich niet zo lekker voelde, ze bleef toch maar thuis. Hmm... ik was dus echt aangewezen op vijf jongens. Veilig zou ik me sowieso voelen bedacht ik me.

 

 

Uiteindelijk was het echt een hele geslaagde avond en nacht. Geen wijn, maar wel gedanst. Ik dronk na half twee alleen maar Spa blauw, at rond vier uur een vaag broodje en heb zó hard gelachen.

De wekker ging 's ochtends om half 10. Ik hoefde R. en J. niet eens uit bed te slepen. We zaten om half 11 braaf in de les.

 

 

's Middags at ik een heerlijk broodje pindakaas, dronk ik koffie en versgeperste jus.

Daarna viel ik in slaap bij R. op bed.

 

's Middags stapte ik in de trein richting Leeuwarden. Aldaar ging ik op zoek naar een klein cadeau; backpack formaat - want die avond was het 'afscheid' feestje van Al. en J.  De zon scheen fel, de wind fluisterde. Met de voorzichtige warmte van de zon op mijn achterhoofd, liep ik op mijn doel af. Dat doel had ik gekregen nadat er telefonisch contact was geweest met broer J. Hij heeft namelijk ervaring met backpacken in de Oost en gaf me goede tips.

 

Ik was intussen bij mijn doel aangekomen en staarde - ietwat geschrokken vam het grote aanbod reisbenodigdheden - naar de wand voor mij. Terwijl ik de compacte klamboes, talloze antimuggen artikelen, doosjes met vage inhoud, kotszakjes, blarenpleisters,  kompassen, EHBO-paketten en vele onduidelijke asseccoires aan mijn ogen voorbij liet gaan, ging mijn telefoon. Het was R.

 

Hij was aan het fietsen met S. en was nu ook in de stad. "Ik dacht dat je wel zin had in koffie!". En dat had ik. We spraken af op een hoekje, in een eetcafé. "Maar ik moet eerst nog een keuze zien te maken uit heul veel spannende dingen!"... Een kwartier later liep ik met twee cadeautjes de winkel uit.

 

De zon scheen dit keer fel in mijn gezicht. Ik kneep mijn ogen een beetje dicht. Mijn tegenliggers zag ik bijna niet. Ik zag wel dat de terrasjes aan mijn rechterkant vol zaten. Terwijl ik vluchtig voorbij liep - ik ging immers naar het eetcafé op de hoek, herkende ik zomaar de plukjes haar van Al. en J., beschenen door de zon. We lachten, kusten en hadden het snel over de Nederlandse zon. Dat het hier ook best lekker was en je daarvoor niet naar Azië hoefde; met een knipoog.

 

Er was nog een stoel vrij, voor mij zeiden ze. Maar ik vertelde over R, dus ik liep verder: "ik zie jullie vanavond!". Terwijl ik in snelle passen verder liep, waren daar zomaar R. en S. Door de zon had ik ze niet zien aankomen. Na een korte afweging: buiten/binnen, zon/lamp werd het buiten in de zon.

 

Zo kwam het dat we terugkeerden naar Al en J.

We schoven drie extra stoelen aan, deden onze jas uit

bestelden koffie en jus en proostten op het heerlijke weer.

 

En dat op 9 februari...

Amsterdam - Vondelpark. Na een korte nacht ging de wekker; 08.00 uur. Er werd gedoucht en daarna zou er rustig ontbeten worden. Tijdens het douchen, om 08.45 uur, werd er een ontdekking gedaan. De metro  zou over twee minuten vertrekken. (Die nacht, rond 02.30 uur werd er gedacht dat deze om 9.30 zou gaan). Er werd positief gedacht; bij het ontbijt was het vast rustig. 

 

Een uur later dan op de planning stond, namen we alsnog de metro naar het station. We werden door een ietwat dikke jongen met kleine ogen erop gewezen dat we er waren. Eerst werd er bij de Kiosk koffie, extra vitaminen en chocomel gekocht. Na nog een korte treinreis kwamen we bij de afgesproken bestemming.

 

Samen met Sophie Hilbrand had ik een drukke dag. Terwijl zij verhalen vertelde over televisieprogramma's van vroeger en daarnaast uitleg gaf over de verschillende media, was ik een manusje van alles.

 

Ik mocht me eerst inleven in de rol van Thea - van Theo, in die van Adriaan - die van Bassie, en die van Irma - van Ingrid. Daarnaast sprak ik een tv-reclame en een radiocommercial in, zat ik tussendoor in de schmink om vervolgens spetterend op te komen als presentator. Even later presenteerde ik het journaal, hielp ik Man Bijt Hond nog even met een kort verslag en regelde ik het licht bij een opname. 's Middags speelde ik bíjna een rol in GTST, maar mijn drukke schema gaf aan dat ik naar het radiostation moest om voor DJ te spelen. Toen ik daar enkele aangevraagde nummers had laten horen, was daar R. Hij vroeg me mee voor een tochtje in de bak van een bakfiets door de lucht...

 

 

Waar ik was?

Hier!

 

 

En ow, wat was ik moe!

Ik sliep vannacht de klok rond.

Heerlijk.

 

Vorige week was broer H. jarig. Een paar dagen later hield hij een bescheiden feestje ter gelegenheid van zijn 31ste verjaring. Met de auto gingen broer J., R. en ik richting Rotterdam.

De cd-speler haperde soms. Gelukkig hadden we op zulke momenten een mondharmonica, een muzikale broer en onze eigen stemmen. We zongen Altijd is Kortjakje ziek op de wijze van Kabouter Spillebeen en Vader Jakob werd Ader Akob, Laapt Ij Og? Snapt u?

 

We deden een Hajé aan. Aldaar aten we een broodje. Terwijl J. een medewerkster complimenteerde met haar ketting, gaf R. ons een raadsel over een pelikaan op een broodje- J. en ik losten deze natuurlijk op.

 

Na een reis van noord naar zuid. Met, per ongeluk - door de gezelligheid - een stukje Amsterdam kwamen we aan op de bestemming van de uitnodiging. Wij begroetten en werden begroet. Handen werden geschud, wangen gezoend. We dronken koffie, later jus d'orange en weer later bier en wijn. Het was erg gezellig.

 

 

Er huppelde een meisje rond, haar donkere haren vielen in grote slagen over haar schouders. In haar hand had ze een toverstaf, een roze met een sterretje bovenin. Toverspreuken kwamen uit haar mond. Ze lachte.

 

 

Een hondje zat op zijn baas te wachten. De hond was grijs, oud. Het beest had een lieve snuit en keek constant naar de deur. De oren spitsten zich bij elke deuropening.

 

 

De man van de vrouw naast ons keek geïrriteerd. Hij bestelde een rode wijn; zonder de frons uit zijn wenkbrauwen te halen. Chagrijnig keek hij. Naar het meisje met de toverstaf en de brave hond. Maar geen van beide had oog voor hem.

 

 

 

De middag ging snel voorbij. Het Grand Café bleef vol. Mensen alleen, met z'n tweeën. Of meer. De deur ging open en weer dicht. Sommigen zaten er de hele middag. Anderen maar even.

Het meisje met de toverstaf bleef dansen, de hond begroette zijn baasje enthousiast en de chagrijnige man was zomaar weer verwenen. Wij hadden plezier.

 

Rond zeven uur stapten we weer in de auto. Op weg naar het noorden. Met, per ongeluk - door de gezelligheid wederom - een stukje Den Haag. Via de Afsluitdijk en de Mc. Donalds.

 

Ik maakte vorige week een planning. Toen was er weer even lucht.

 

 

Afgelopen woensdag rondde ik Engels en Corporate Communicatie af. Beide met een presentatie. Twee weken keek ik uit naar die woensdag. Want die dag betekende het einde van een drukke periode. (Tenminste, wat de projecten en verdere opdrachten aanging, tentamens komen nog.) Na die dag zou er weer overzicht zijn.

 

's Middags ging ik met R. mee naar huis. Toen voelde ik hoe moe ik was. Heel erg moe. Ik viel in slaap op zijn bed. Terwijl hij naast mij nog een opdracht afrondde, tikkende op zijn laptop. Heel vast sliep ik. Ik droomde ook heel realistisch. Ken je dat?

 

Ik werd wakker van de telefoon die trilde; er kwam iemand langs.

R. tilde me uit bed - de held. Even later zat ik op de bank. Mijn haar in de war, mijn ogen half dicht. Mijn huissloffen - gekregen van de lieve Huispiet - aan mijn voeten, mijn knieën tot aan mijn kin opgetrokken en een warme mok koffie in mijn handen.

 

Langzaam werd ik weer wakker, om even later aan te schuiven aan een heerlijk diner: boerenkool met worst, spekjes én gehakt.

 

R. besloot niet te gaan trainen; lui als we waren bleven we op de bank hangen. Welverdiend.

 

 

Er waren verschillende telefoontjes aan vooraf gegaan, mailtjes waren er verstuurd en uiteindelijk werd er een verlate afspraak gemaakt; vrijdag, onze vrije dag.

 

Met z'n vieren stonden we te wachten op meneer T. Voor zijn kantoor. Vijf minuten te laat kwam hij nonchalant aangelopen. Zonder ons te groeten, begroette hij mevrouw X. Hij lachte hard, populair. Wij keken verbaasd. 'Ow, die meisjes komen voor mij?!', hoorden we hem toen zeggen. Hij verwelkomde ons en stelde zichzelf niet voor. Er werden stoelen bij elkaar gezocht; op eentje lagen vieze witte dierlijke haren - hierop ging niemand zitten.

 

Wat we wilden drinken. 'Thee', 'koffie', 'water', 'thee'. Meneer T. liep zijn kantoor uit. De telefoon ging. Mevrouw X nam op: 'Nee, die is niet aanwezig. Nee, die heeft nu een afspraak. Ow, met u?'. Wij keken elkaar vragend aan. Mevrouw X beëindigde gehaast het telefoongesprek en rende in volle vaart het kantoor uit. Wij keken nog vragender naar elkaar. Even later kwam ze terug met een plastic doos. Hierin stonden twee kopjes met heet water plus twee theezakjes, een glas water en een kopje koffie; met melk, zonder suiker. Met de woorden: 'jullie vechten het maar uit', werd het op de tafel gezet. Intussen was meneer T. weer terug. Hij zag er niet meer zo nonchalant uit als vijf minuten eerder. Wij zaten intussen wiebelend op onze stoel.

 

'Ik denk dat we een probleem hebben', waren zijn eerste woorden. Wij fronsten onze wenkbrauwen. 'Er zit op dit moment een stagiaire op mij te wachten in een zaal vol met mensen. Ze heeft haar eindstage presentatie'. B. verslikte zich bijna in haar water. 'Dus onze afspraak kan even niet doorgaan'.

 

We keken elkaar vol ongeloof aan. Weken had het geduurd voordat we een afspraak konden maken. Nu zaten we hier op onze vrije dag en had meneer een dubbele afspraak gemaakt. Ach, fijn.

 

Meneer T. was even niet meer zo zeker van zichzelf en probeerde mevrouw X. te strikken om ons te helpen. Hierop antwoordde ze: 'maar ik snap daar de ballen van'. Ik dronk intussen mijn koffie met melk en zonder suiker - bah!, in kleine slokken op. Wachtende op wat zou komen.

Uiteindelijk heeft meneer T. de fiets genomen naar de - waarschijnlijk intussen verschrikkelijk zenuwachtige - stagiaire en heeft mevrouw X. ons geholpen. Voor zover ze dat kon.

 

Een half uur later stonden we weer buiten. Met enig ongeloof maar wel met de juiste informatie.